و در ثواب الأعمال و كافى ، از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام و حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه : خداى تعالى ، از براى معصيت ، خانه‌اى قرار داده و از براى آن خانه ، درى و از براى آن در ، قفلى و از براى آن قفل ، كليدى ، و كليد معصيت ، شراب است . « 1 » و در ثواب الأعمال ، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود : خوانندگى ، آشيانهء مرغ نفاق است و خوردن شراب ، كليد همهء بدىهاست و شراب خورنده ، تكذيب مىكند كتاب خداى - عزَّ و جلَّ - را ، و اگر تصديق مىكرد ، حرام خدا را حرام مىدانست . « 2 » و از آن حضرت ، روايت كرده كه پرسيدند كه : كسى كه مُسكرى مىخورد ، چه حال دارد ؟ فرمود كه : نماز او چهل روز ، قبول نمىشود و چهل روز ، توبه ندارد و اگر در [ آن ] چهل روز بميرد ، به جهنّم مىرود . « 3 » و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت به مسجد الحرام آمد . جمعى از قريش گفتند كه : اين پسر رسول ، خداى اهل عراق است كه او را مىپرستند ! پس بعضى از ايشان گفتند كه : كاش كسى را مىفرستاديد تا از او چيزى مىپرسيد . پس جوانى از جملهء ايشان ، به نزد آن حضرت آمد و گفت : يا عمّ ! اكبرِ كبائر كدام است ؟ فرمود : خوردن شراب . پس باز گشته ، به ايشان گفت . گفتند : باز گرد و مرتبهء ديگر ، سؤال كن . چون مرتبهء ديگر پرسيد ، فرمود : به تو نگفتم - اى پسر برادر - كه شُرب خَمر است ؟ به تحقيق كه شُرب خَمر ، صاحبش را مىاندازد به زِنا و دزدى و كشتن كسى كه خداى تعالى حرام كرده ، مگر به حق ؛ و مىاندازد صاحبش را در شرك به خدا و كارهاى شراب ، زيادتى مىكند و بالا مىرود بر هر گناهى ، همچنان كه درختش بر بالاى همهء درخت‌ها مىرود . « 4 » و بدان كه همچنان كه خمر ، حرام است ، نبيذ و هر چيزى كه مست‌كننده باشد ( مثل نبك و بوزه و غير آنها ) ، حرام است و نبيذ ، آبى است كه خرما در آن مىنداخته‌اند تا به مرتبه‌اى متغيّر مىشده كه مست مىكرده . و بر حرمت نبك ، علما نقل اجماع كرده‌اند و هر چه از دواها و پنج‌ها كه متعارف شده كه داخل معاجين مىكنند ، اگر مست‌كننده باشد ، حرام است و آنچه بسيارش مست كند ، اندكش هم حرام است ، هر چند آن قدر اندك [ باشد كه ] باعث مستى ، مطلقاً نشود .

--> ( 1 ) . ثواب الأعمال ، ص 244 ؛ الكافى ، ج 6 ، ص 403 ، ح 6 . ( 2 ) . ثواب الأعمال ، ص 244 . ( 3 ) . همان ، ص 245 . ( 4 ) . همان ، ص 245 .